dinsdag 15 december 2015

Ambitieuze leraar

Ik schijn in onderwijsland een beetje een sukkel te zijn. Ik heb geen adviesbureautje, geen uurtarief, geen website om lezingen met mij te boeken en ik heb ook nog geen onderwijsboek geschreven. Ik doe namelijk als leraar wiskunde iets heel erg verkeerd: ik sta voor de klas. En daar komt nog eens bij dat dat eigenlijk precies is wat ik wil doen: goed les geven.

Ik sta voor de klas en bij elke les probeer ik mijn leerlingen uit te dagen om het beste uit zichzelf te halen. Over elke les denk ik na: "hoe kan het beter?", "kan het ook anders?", "waarom wil ik dit?", "wat wil ik dat mijn leerlingen bereiken?", "hoe zorg ik ervoor dat wat ik wil lukt?". Maar ik sta in de klas, tussen de leerlingen, met mijn beide handen in de wiskundeonderwijsklei en dat kost al aardig wat tijd. Om mijn werk daar goed te kunnen doen heb ik het nodig dat de voorwaarden daarvoor aanwezig zijn. Simpele dingen zoals een ingericht lokaal, een schoolbord (dat werkt) en ondersteuning van schoolleiding, collegae en ouders. En als die voorwaarden een beetje op orde zijn dan kan ik mijn lessen geven. Dan ben ik de expert, de professional, de wiskundedocent.

Eigenlijk ben ik niet veeleisend, maar dat betekent niet dat ik overal zin in heb of overal open voor sta. Heus, voor goede ideeën over onderwijs sta ik open, maar goede ideeën zijn zo zeldzaam. De meeste ideeën zijn namelijk helemaal niet goed, en meestal ook al helemaal niet nieuw. Onder het mom van onderwijsvernieuwing of onderwijsverbetering worden de meest absurde en oude ideeën regelmatig de wereld in geslingerd. Dan wordt er even flink vergaderd over hoe dit binnen het curriculum past of er wordt van bovenaf opgelegd dat dit de nieuwe koers is.

Had ik al gezegd dat ik eigenlijk gewoon les wil geven? Nee, ik wil me niet bezighouden met vergaderingen waar men driftig langs elkaar praat. Nee, ik wil me niet weer bezighouden met dezelfde stomme ideeën over onderwijsvernieuwingen als vorig jaar, het jaar ervoor en al die jaren daarvoor. Ik wil les geven en vanuit het perspectief van een professional die les geeft mijn lessen verbeteren, het onderwijs verbeteren en de maatschappij verbeteren. Niet door van alles te roeptoeteren, maar door gewoon goed les te geven.

 Mijn visie is namelijk dat goed onderwijs voor een betere wereld zorgt, maar dat de invloed die ik daarbij heb alleen de invloed is die ik heb in de klas. Daarbij is mijn visie dat het belangrijk is dat leraren zich blijven ontwikkelen, maar ik geloof ook dat dat alleen maar werkt als die leraren dat zelf willen. Zonder visie, inspiratie en realiteitszin is dat een kansloze exercitie. Professionele ontwikkeling wordt dan niet meer dan een holle frase, een goedbekkende managerskreet, die zal resulteren in het kweken van brave checklist-invullende ja-knikkers.

In mijn klassen ben ik de leraar, de specialist, de professional. Ik weet waar ik het over heb gebaseerd op studie, ervaring en voortdurende ontwikkeling. En ik ben degene die er van baalt om aan/toegesproken te worden als prutser, als incompetent, als lui. Ik ben toch verdorie geen klein kind. Zorg nu maar gewoon dat de omstandigheden om les te geven goed zijn dan kan ik goed les geven. En stop alsjeblieft met achter alle bureautjes en "nieuwe" ideeën aan te huppelen. Het geld dat naar al die perifere onderwijsonzin gaat, kan veel beter besteed worden. Aan lerarensalarissen bijvoorbeeld.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen